{"id":303,"date":"2017-03-05T01:04:38","date_gmt":"2017-03-05T00:04:38","guid":{"rendered":"http:\/\/100zastu.pl\/?p=303"},"modified":"2020-10-01T01:21:02","modified_gmt":"2020-09-30T23:21:02","slug":"303","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/100zastu.pl\/index.php\/2017\/03\/05\/303\/","title":{"rendered":"Ikigai"},"content":{"rendered":"<h4>H\u00e9ctor Garcia, Francesc Miralles\u00a0 <img loading=\"lazy\" class=\"size-medium wp-image-304 alignright\" src=\"http:\/\/100zastu.pl\/wp-content\/uploads\/2017\/06\/ikigai-poziom-300x169.jpg\" alt=\"\" width=\"300\" height=\"169\" srcset=\"https:\/\/100zastu.pl\/wp-content\/uploads\/2017\/06\/ikigai-poziom-300x169.jpg 300w, https:\/\/100zastu.pl\/wp-content\/uploads\/2017\/06\/ikigai-poziom-768x433.jpg 768w, https:\/\/100zastu.pl\/wp-content\/uploads\/2017\/06\/ikigai-poziom-1024x577.jpg 1024w\" sizes=\"(max-width: 300px) 100vw, 300px\" \/><br \/>\nIkigai<br \/>\nPrzek\u0142ad: Katarzyna Mojkowska<br \/>\nWarszawskie Wydawnictwo Literackie Muza SA,<br \/>\nWarszawa 2017<\/h4>\n<p><span style=\"color: #ff0000;\"><strong>Rekomendacja: 2\/7<\/strong><\/span><br \/>\n<span style=\"color: #ff0000;\"><strong>Ocena ok\u0142adki: 3\/5<\/strong><\/span><\/p>\n<h3><span style=\"color: #3366ff;\">Szcz\u0119\u015bliwi czasu nie licz\u0105&#8230;<\/span><\/h3>\n<p>Ta niewielka ksi\u0105\u017ceczka ma podtytu\u0142 \u201eJapo\u0144ski sekret d\u0142ugiego i szcz\u0119\u015bliwego \u017cycia\u201d. To wiele wyja\u015bnia&#8230; Jej autorzy to Iberyjczycy: hiszpa\u0144ski in\u017cynier, programista wykszta\u0142cony w MIT oraz pisarz-reporter i bloger Hector Garcia Puigcerver (z japo\u0144ska zwany Kirai; rocznik 1981; w Tokio mieszka od 13 lat) oraz katalo\u0144ski pisarz, t\u0142umacz (akurat z niemieckiego&#8230;), wydawca i doradca literacki Francesc Miralles y Contijoch (rocznik 1968&#8230;). Obaj panowie par\u0119 lat temu spotkali si\u0119 przypadkiem w nostalgicznym tokijskim barze i w takim\u017ce nastroju. A poniewa\u017c japo\u0144ska whisky (s\u0142owo daj\u0119, jest taka \u2013 nawet do\u015b\u0107 droga; ale nie odwa\u017c\u0119 si\u0119 nawet pyta\u0107, z czego j\u0105 p\u0119dz\u0105&#8230;) ma w\u0142a\u015bciwo\u015bci rozlu\u017aniaj\u0105ce j\u0119zyk i umys\u0142, obaj eksploratorzy tajemnic Orientu dogadali si\u0119 w kwestii tajemnicy japo\u0144skiej duszy.<br \/>\nOd s\u0142owa do s\u0142owa \u2013 postanowili takow\u0105 zg\u0142\u0119bi\u0107 i summ\u0119 wiedzy opublikowa\u0107 w formie ksi\u0105\u017cki. Po trwaj\u0105cych rok teoretycznych pracach badawczych w tokijskich (i nie tylko) bibliotekach (a mo\u017ce tak\u017ce knajpkach&#8230;) obaj doszli do wniosku, \u017ce sensu \u017cycia szuka\u0107 nale\u017cy tam, gdzie trwa ono najd\u0142u\u017cej, a nadto wedle og\u00f3lnego przekonania jest zdrowe i szcz\u0119\u015bliwe&#8230; Statystyki i raporty cesarskiego biura ewidencji ludno\u015bci tudzie\u017c opinie autorytet\u00f3w medycznych jednoznacznie wskaza\u0142y subtropikaln\u0105 wysp\u0119 Okinaw\u0119 w archipelagu Riukiu, daleko na po\u0142udnie od g\u0142\u00f3wnych wysp Japonii. Ludno\u015b\u0107 Okinawy ma najwy\u017cszy na \u015bwiecie udzia\u0142 stulatk\u00f3w p\u0142ci obojga w ca\u0142ej populacji: 25 na 100 tys. mieszka\u0144c\u00f3w. A po\u0142o\u017cone na p\u00f3\u0142nocnym cyplu wyspy, w\u015br\u00f3d poro\u015bni\u0119tych d\u017cungl\u0105 i ogrodami shikuwasa (tamtejsze cytrusy, najbardziej kwa\u015bne ze wszystkich, najmocniejsze antyoksydanty na \u015bwiecie!) \u0142agodnych wzg\u00f3rz, miasteczko Ogimi ma tych d\u0142ugowiecznych obywateli jeszcze wi\u0119cej ni\u017c wyspiarska \u015brednia.<br \/>\nIberyjscy badacze oczywi\u015bcie rzucili kotwic\u0119 w Ogimi. Na miejscu dowiedzieli si\u0119, \u017ce wszystko, co chc\u0105 zbada\u0107 ( a osobliwie przyczyny d\u0142ugowieczno\u015bci tudzie\u017c szcz\u0119\u015bcia, zdrowia, pomy\u015blno\u015bci i wszystkiego najlepszego&#8230;), zale\u017cy od ikigai&#8230; Co to takiego? Jednym s\u0142owem si\u0119 nie da&#8230; Nasi autorzy t\u0142umacz\u0105 to jako \u201eszcz\u0119\u015bcie p\u0142yn\u0105ce z bycia stale zaj\u0119tym\u201d. Tropili zawzi\u0119cie to ikigai i ustalili bezsprzecznie, \u017ce chodzi tu o specyficzne zaj\u0119cie \u2013 takie, kt\u00f3re si\u0119 lubi. Czyli nie ka\u017cde&#8230; Wiem co\u015b o tym, bo ca\u0142e \u017cycie dzie\u0144 w dzie\u0144 robi\u0142em to, co naprawd\u0119 lubi\u0119 (a do tego chyba potrafi\u0119!). I jeszcze mi za to p\u0142acili; bywa\u0142y momenty, \u017ce nawet niezgorzej&#8230; Ikigai! Ale co z tymi, kt\u00f3rzy robi\u0105, bo musz\u0105 za co\u015b \u017cy\u0107, ale s\u0105 wkurwieni, bo tego nie cierpi\u0105? Mog\u0105 si\u0119 przem\u00f3c i spr\u00f3bowa\u0107 polubi\u0107 t\u0119 swoj\u0105 g\u00f3wnian\u0105 robot\u0119. Albo&#8230; rzuci\u0107 w choler\u0119 i zaj\u0105\u0107 si\u0119 czym\u015b innym, maj\u0105c nadziej\u0119, \u017ce na ich miejsce przyjd\u0105 tacy, kt\u00f3rzy znajd\u0105 upodobanie w porzuconym g\u00f3wnie. Wykluczy\u0107 tego nie mo\u017cna (cho\u0107 bym na to nie liczy\u0142&#8230;). Jak si\u0119 nikt nie znajdzie, nie ma ikigai&#8230;<br \/>\nW ka\u017cdym razie posiadanie ikigai uzale\u017cnione jest od bycia aktywnym do ko\u0144ca \u017cycia. Byleby ta aktywno\u015b\u0107 owocowa\u0142a szcz\u0119\u015bciem. I wcale nie musi to by\u0107 aktywno\u015b\u0107 zawodowa, zarobkowa, cho\u0107 g\u0142\u00f3wnie taka w istocie jest; wtedy emerytura nie jest jakim\u015b \u017cyciowym prze\u0142omem, punktem zwrotnym, zerowym \u2013 jest tylko formalnym, regulaminowym aktem bez merytorycznego znaczenia&#8230; Ikigai trwa do \u015bmierci, chyba \u017ce wcze\u015bniej upomni si\u0119 o swoje pewien Niemiec&#8230; Zawsze zapominam, jak si\u0119 nazywa \u2013 bodaj\u017ce Alzheimer. No i na pewno nie nabywa si\u0119 ikigai, le\u017c\u0105c na kanapie, be\u0142taj\u0105c b\u0142\u0119kitnaw\u0105 po\u015bwiat\u0119 ekranu HD klawiszami pilota i wmawiaj\u0105c sobie pilnie, \u017ce nale\u017cy si\u0119 taki odpoczynek po latach har\u00f3wki&#8230;<br \/>\nW miasteczku Ogimi wszyscy dziewi\u0119\u0107dziesi\u0119cio- i stulatkowie uprawiaj\u0105 ogrody , a w\u0142asne produkty s\u0105 podstaw\u0105 codziennej diety; niekt\u00f3re z warzyw uprawiaj\u0105 specjali\u015bci (i si\u0119 wymieniaj\u0105&#8230;), specjali\u015bci \u0142owi\u0105 ryby (g\u0142\u00f3wnie tu\u0144czyki bonito \u2013 bardzo smakowite&#8230;), robi\u0105 makarony, prowadz\u0105 knajpki, opiekuj\u0105 si\u0119 sob\u0105 nawzajem. Ale herbat\u0119 sanpin (z ja\u015bminem) prawie ka\u017cdy uprawia i preparuje sam. W miasteczku Ogimi wszyscy \u017cyj\u0105 wedle zasady hara hachi bu (brzuch pe\u0142en na cztery pi\u0105te&#8230;), czyli \u017cr\u0105 mniej&#8230; W miasteczku Ogimi wszyscy \u017cyj\u0105 w nieformalnych wsp\u00f3lnotach s\u0105siedzkich, zwanych moai, opartych na jedno\u015bci interes\u00f3w i zaspokajaniu potrzeb ze sk\u0142adkowych \u015brodk\u00f3w. Z tej kasy funduj\u0105 sobie rozrywki, taneczne zabawy, turnieje karaoke i getballa (jakby prowansalskie bule, tylko z kijkiem&#8230;) i inne skomplikowane spo\u0142eczne przedsi\u0119wzi\u0119cia. W miasteczku Ogimi nieustannie trwa festyn aktywnych stulatk\u00f3w. W miasteczku Ogimi oddaj\u0105 cze\u015b\u0107 przodkom i wszechobecnym duszkom bunagaya. W miasteczku Ogimi rz\u0105dzi yuimaaru, czyli \u201educh wzajemnej wsp\u00f3\u0142pracy\u201d. Nikt nie jest sam, gdy musi zebra\u0107 ry\u017c czy herbat\u0119 albo trzcin\u0119 cukrow\u0105, naprawi\u0107 kawa\u0142ek drogi czy nawet zbudowa\u0107 cha\u0142up\u0119, gdy musi opiekowa\u0107 si\u0119 dzie\u0107mi lub staruszkami-pradziadkami. Miasteczko Ogimi nie jest rajem na Ziemi ani utopi\u0105, komun\u0105, kibucem, falansterem, sp\u00f3\u0142dzielni\u0105, kolektywem wolnych wytw\u00f3rc\u00f3w \u2013 ani hord\u0105, wsp\u00f3lnot\u0105 pierwotn\u0105; przeciwnie: dominuje kapitalistyczny indywidualizm, w cenie jest przedsi\u0119biorczo\u015b\u0107. Tyle \u017ce wszystko troch\u0119 jakby skr\u0119powane przez oddolny, ca\u0142kowicie dobrowolny apetitus societatis \u2013 czyli sk\u0142onno\u015b\u0107 do zrzeszania, stowarzyszania si\u0119. U nich to si\u0119 nazywa ichariba chode \u2013 czyli traktuj ka\u017cdego, jakby by\u0142 twoim bratem, cho\u0107by\u015b go spotka\u0142 pierwszy raz&#8230; No i tak do setki!<br \/>\nGdyby Garcia i Miralles na tych obserwacjach i paru zgrabnych uog\u00f3lnieniach poprzestali, gdyby zaufali temu, co na w\u0142asne oczy widzieli, mieliby\u015bmy fajny reporta\u017c, pog\u0142\u0119biony refleksj\u0105 o cywilizacyjnej, kulturowej odmienno\u015bci, owocuj\u0105cej atrakcyjnym dla wszystkich syndromem d\u0142ugowieczno\u015bci&#8230; Dobry tekst o sensie \u017cycia. Satysfakcja gwarantowana&#8230; Ale Garcia i Miralles nie zawierzyli w\u0142asnej intuicji, nie pos\u0142uchali podszept\u00f3w m\u0105drych bunagaya. Wzi\u0119li i obudowali dobry, pomys\u0142owy koncept wieloma w\u0105tpliwej proweniencji, trywialnymi teoriami z gatunku \u201ejak \u017cy\u0107 d\u0142ugo i szcz\u0119\u015bliwie\u201d, mglistymi wyznaniami wiary tzw. coachingu interpersonalnego (czytaj: be\u0142kotu&#8230;) i holistycznymi paradoksami rozmno\u017conych jak grzyby po deszczu r\u00f3\u017cnorakich szaman\u00f3w i guru po tygodniowym kursie medytacji na Bali albo w d\u017cungli Sarawaku (czytaj: naci\u0105gania frajer\u00f3w \u017beby-Ich-Za-Bardzo-Nie-Bola\u0142o-Bo-Wtedy-P\u0142ac\u0105-Wi\u0119cej&#8230;). Ba\u0142agan intelektualny si\u0119 zrobi\u0142 \u2013 i tyle&#8230; A dzie\u0142ko Garcii i Mirallesa upodobni\u0142o si\u0119 do setek bezwarto\u015bciowych poradnik\u00f3w &#8211; plus \u0107wiczenia oddechowe tai chi, za to bez \u015bwieczek du\u0144skiego hygge. Ma\u0142o i s\u0142abo!<br \/>\n<strong>Tomasz Sas<\/strong><br \/>\n<strong>(5 03 2017)<\/strong><\/p>\n<hr \/>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>H\u00e9ctor Garcia, Francesc Miralles\u00a0 Ikigai Przek\u0142ad: Katarzyna Mojkowska Warszawskie Wydawnictwo Literackie Muza SA, Warszawa 2017 Rekomendacja: 2\/7 Ocena ok\u0142adki: 3\/5 Szcz\u0119\u015bliwi czasu nie licz\u0105&#8230; Ta niewielka ksi\u0105\u017ceczka ma podtytu\u0142 \u201eJapo\u0144ski sekret d\u0142ugiego i szcz\u0119\u015bliwego \u017cycia\u201d. To wiele wyja\u015bnia&#8230; Jej autorzy to Iberyjczycy: hiszpa\u0144ski in\u017cynier, programista wykszta\u0142cony w MIT oraz pisarz-reporter i bloger Hector Garcia Puigcerver (z japo\u0144ska zwany Kirai; rocznik 1981; w Tokio mieszka od 13 lat) oraz katalo\u0144ski pisarz, t\u0142umacz (akurat z niemieckiego&#8230;), wydawca i doradca literacki Francesc Miralles y Contijoch (rocznik 1968&#8230;). Obaj panowie par\u0119 lat temu spotkali si\u0119 przypadkiem w nostalgicznym tokijskim barze i w takim\u017ce nastroju. A poniewa\u017c japo\u0144ska whisky (s\u0142owo daj\u0119, jest taka \u2013 nawet do\u015b\u0107 droga; ale nie odwa\u017c\u0119 si\u0119 nawet pyta\u0107, z czego j\u0105 p\u0119dz\u0105&#8230;) ma w\u0142a\u015bciwo\u015bci rozlu\u017aniaj\u0105ce j\u0119zyk i umys\u0142, obaj eksploratorzy tajemnic Orientu dogadali si\u0119 w kwestii tajemnicy japo\u0144skiej duszy. Od s\u0142owa do s\u0142owa \u2013 postanowili takow\u0105 zg\u0142\u0119bi\u0107 i summ\u0119 wiedzy opublikowa\u0107 w formie ksi\u0105\u017cki. Po trwaj\u0105cych rok teoretycznych pracach badawczych w tokijskich (i nie tylko) bibliotekach (a mo\u017ce tak\u017ce knajpkach&#8230;) obaj doszli do wniosku, \u017ce sensu \u017cycia szuka\u0107 nale\u017cy tam, gdzie trwa ono najd\u0142u\u017cej, a nadto wedle og\u00f3lnego przekonania jest zdrowe i szcz\u0119\u015bliwe&#8230; Statystyki i raporty cesarskiego biura ewidencji ludno\u015bci&#8230;<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":566,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"book_review_cover_url":"","book_review_title":"","book_review_series":"","book_review_author":"","book_review_genre":"","book_review_isbn":"","book_review_publisher":"","book_review_release_date":"","book_review_format":"","book_review_pages":"","book_review_source":"","book_review_rating":"","book_review_summary":""},"categories":[85],"tags":[87,86],"wppr_data":{"cwp_meta_box_check":"No"},"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/100zastu.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/303"}],"collection":[{"href":"https:\/\/100zastu.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/100zastu.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/100zastu.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/100zastu.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=303"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/100zastu.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/303\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2247,"href":"https:\/\/100zastu.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/303\/revisions\/2247"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/100zastu.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media\/566"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/100zastu.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=303"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/100zastu.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=303"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/100zastu.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=303"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}