{"id":1589,"date":"2019-07-19T01:10:49","date_gmt":"2019-07-18T23:10:49","guid":{"rendered":"http:\/\/100zastu.pl\/?p=1589"},"modified":"2019-10-21T02:14:36","modified_gmt":"2019-10-21T00:14:36","slug":"gra-luster","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/100zastu.pl\/index.php\/2019\/07\/19\/gra-luster\/","title":{"rendered":"Gra luster"},"content":{"rendered":"\n<div class=\"wp-block-image\"><figure class=\"alignright is-resized\"><img loading=\"lazy\" src=\"http:\/\/100zastu.pl\/wp-content\/uploads\/2019\/07\/camilleri-gra-luster-20190711-poziom-1024x680.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-1591\" width=\"376\" height=\"250\" srcset=\"https:\/\/100zastu.pl\/wp-content\/uploads\/2019\/07\/camilleri-gra-luster-20190711-poziom-1024x680.jpg 1024w, https:\/\/100zastu.pl\/wp-content\/uploads\/2019\/07\/camilleri-gra-luster-20190711-poziom-300x199.jpg 300w, https:\/\/100zastu.pl\/wp-content\/uploads\/2019\/07\/camilleri-gra-luster-20190711-poziom-768x510.jpg 768w\" sizes=\"(max-width: 376px) 100vw, 376px\" \/><\/figure><\/div>\n\n\n\n<p style=\"font-size:17px\"><strong>Andrea Camilleri  <br>Gra luster <br>Prze\u0142o\u017cy\u0142 Maciej A. Brzozowski <br>Wydawnictwo Noir sur Blanc, Warszawa 2019<\/strong><\/p>\n\n\n\n<p class=\"has-text-color has-vivid-red-color\"><strong>Rekomendacja: 3\/7 <br>Ocena ok\u0142adki: 2\/5<\/strong><\/p>\n\n\n\n<p style=\"font-size:24px\" class=\"has-text-color has-vivid-cyan-blue-color\"><strong>Za du\u017co tych luster, by si\u0119 porz\u0105dnie odbi\u0107&#8230;<\/strong><\/p>\n\n\n\n<p>Przed kilkoma dniami przeczyta\u0142em \u201eGr\u0119\nluster\u201d Andrei Camilleriego, po\u015bwi\u0119caj\u0105c tradycyjnie na lektur\u0119\njeden wiecz\u00f3r i kawal\u0105tek nocy, gdy\u017c wi\u0119cej czasu nigdy mi ten\nautor nie zabiera\u0142&#8230; Ale zanim siad\u0142em do klawiatury, by ksi\u0105\u017ck\u0119\nrekomendowa\u0107, przysz\u0142a wiadomo\u015b\u0107, \u017ce w\u0142oski pisarz zmar\u0142&#8230; 17\nlipca 2019 roku w Rzymie. Mia\u0142 93 lata \u2013 za sob\u0105 burzliwe \u017cycie,\naktywne cz\u0142onkostwo w partii komunistycznej, prac\u0119 w telewizji i\nteatrze, nauczanie re\u017cyserii, p\u00f3\u017any debiut literacki (oko\u0142o\nsiedemdziesi\u0105tki), wielki sukces wydawniczy (30 milion\u00f3w nak\u0142ad\u00f3w\nw kilkunastu j\u0119zykach), a przede wszystkim d\u0142ug\u0105 seri\u0119 (pocz\u0105wszy\nod \u201eKszta\u0142tu wody\u201d w 1994 roku) powie\u015bci i opowiada\u0144\nkryminalnych z komisarzem sycylijskiej policji Salvo Montalbano w\ng\u0142\u00f3wnej roli&#8230;<\/p>\n\n\n\n<p>Montalbano to szczytowe osi\u0105gni\u0119cie\n\u201eseryjnego kreacjonizmu kryminalnego\u201d. W sali \u015bwiatowej. To\nprosta i powszechnie stosowana technika pisarstwa fabularnego,\nzajmuj\u0105cego si\u0119 zbrodni\u0105. Od czasu, gdy pod pi\u00f3rem szkockiego\ngenialnego pisarza sir Arthura Conan Doyle&#8217;a o\u017cy\u0142 duet\ndetektywistyczny Holmes\/Watson, powtarzalne u\u017cywanie do\nrozwi\u0105zywania kolejnych zagadek dobrze wykreowanego,\npsychologicznie, charakterologicznie zdefiniowanego\nbohatera-detektywa, sta\u0142o si\u0119 norm\u0105. Dlaczego? To po prostu\nkwestia ekonomii tw\u00f3rczej. Gdy uda si\u0119 raz napisa\u0107 budz\u0105c\u0105\nsympati\u0119, bogat\u0105 wewn\u0119trznie, intelektualnie rozwini\u0119t\u0105 i\nniez\u0142omn\u0105 moralnie figur\u0119 literack\u0105, nie spos\u00f3b porzuca\u0107 jej po\njednorazowym u\u017cyciu i na nast\u0119pny raz, gdy takowa posta\u0107 jest\nniezb\u0119dna \u2013 zaczyna\u0107 wszystko od nowa. Ekonomia tw\u00f3rcza nakazuje\npobra\u0107 figur\u0119 z poprzedniego dzie\u0142a i w miar\u0119 potrzeb lekko\nudoskonaliwszy, rzuci\u0107 na ruszt intrygi jeszcze raz. I jeszcze\nraz&#8230; W ten spos\u00f3b powstaj\u0105 \u201eseryjni\u201d. Dobrze zbudowanym\nseryjnym bohaterem mo\u017cna wszak obs\u0142u\u017cy\u0107 dowolnie wiele opowie\u015bci\n(a s\u0142absze pomys\u0142y nawet uratowa\u0107&#8230;). Dlatego Chesterton powo\u0142a\u0142\ndo \u017cycia swego ojca Browna, Georges Simenon \u2013 komisarza Julesa\nMaigreta (bliskiego mi szczeg\u00f3lnie, albowiem nieugi\u0119tym palaczem\nfajki by\u0142&#8230;). Po to Raymond Chandler tyle pomys\u0142owo\u015bci\nzainwestowa\u0142 w detektywa Philipe&#8217;a Marlowe&#8217;a, za\u015b Agatha Christie w\na\u017c dwoje bohater\u00f3w \u2013 niezno\u015bnego Belga Herkulesa Poirota oraz\nprzenikliw\u0105 miss Jane Marple z angielskiej wioski. A wsp\u00f3\u0142cze\u015bnie\nprawie ka\u017cdy wielki autor powie\u015bci kryminalnych \u017cyje w\nnieformalnym zwi\u0105zku ze swym literackim \u201ecieniem\u201d. Czasem jest\nto kompletne alter ego \u2013 utkane z marze\u0144, wyobra\u017ce\u0144 o lepszym\nsobie samym \u2013 bohaterskim, sprawnym, niez\u0142omnym stra\u017cniku prawa i\nprawdy, kosiarzu serc i umys\u0142\u00f3w, przystojnym supermenie. Czasem\nprzeciwnie \u2013 to neurasteniczny, depresyjny alkoholik po\nprzej\u015bciach, na granicy socjo- i psychopatii (do swego\n\u201erodziciela\u201d-autora ca\u0142kiem niepodobny), jak Harry Hole z\npowie\u015bci Jo Nesb\u00f8&#8230;\nJednym z najlepiej, najpe\u0142niej, najpieczo\u0142owiciej wykreowanych\ntakich \u201eseryjnych\u201d policjant\u00f3w by\u0142 szwedzki komisarz Kurt\nWallander nieod\u017ca\u0142owanego Henninga Mankella. A rozwibrowany carski\npolicjant Erast Fandorin Borysa Akunina? \u015awiatow\u0105 klas\u0119 w tej\n\u201eseryjnej specjalizacji\u201d osi\u0105gn\u0105\u0142 te\u017c polski autor Marek\nKrajewski, tworz\u0105c figur\u0119 radcy kryminalnego Eberharda Mocka z\npolicji w Breslau&#8230;<\/p>\n\n\n\n<p>Jako si\u0119 rzek\u0142o, w tej \u015bwiatowej czo\u0142\u00f3wce jest te\u017c miejsce dla Salvo Montalbano&#8230; Jowialny sybaryta w wieku powy\u017cej \u015bredniego, mi\u0142o\u015bnik i znawca p\u0142ci odmiennej, a mo\u017ce nawet entuzjasta takowej w stopniu nieco przewy\u017cszaj\u0105cym standardowe (czyli i tak du\u017co ponad \u015bredni\u0105 \u015bwiatow\u0105) obyczaje Sycylijczyka, bez na\u0142og\u00f3w, dewiacji, patologii i obci\u0105\u017ce\u0144 osobowo\u015bci, tak typowych dla wsp\u00f3\u0142czesnego detektywa, \u017cyj\u0105cego na kraw\u0119dzi depresji, wypalenia i sk\u0142onno\u015bci do nadu\u017cywania \u2013 ju\u017c to si\u0142y, ju\u017c to niedozwolonych substancji \u2013 niek\u0142aman\u0105 wzbudza sympati\u0119. A nadu\u017cywa wy\u0142\u0105cznie inteligencji i kryminologicznej eksperiencji&#8230; Policjant wzorowy \u2013 no, mo\u017ce tylko nieprzesadnie przywi\u0105zany do regu\u0142 hierarchii i podleg\u0142o\u015bci s\u0142u\u017cbowej. Ale akurat to na Sycylii nie dziwi \u2013 tam dow\u00f3dztwo jest mocniej ni\u017c gdziekolwiek we W\u0142oszech (no, mo\u017ce wyj\u0105wszy Neapol i Kalabri\u0119) umoczone politycznie, wi\u0119c lepiej od pan\u00f3w kwestor\u00f3w trzyma\u0107 si\u0119 z daleka, okazuj\u0105c tylko niezb\u0119dne, maskuj\u0105ce rzeczywiste intencje, dowody regulaminowego szacunku&#8230; A wi\u0119c Salvo Montalbano \u2013 gliniarz perfekcyjny, w stylu old fashioned klasycznej powie\u015bci kryminalnej. Zamiast wad (czasem na kraw\u0119dzi dyskwalifikacji) ma tylko sympatyczne s\u0142abostki \u2013 jak ta wobec kobiet (cho\u0107 raczej, z ostro\u017cno\u015bci, nie doprowadzana do ostateczno\u015bci) czy przysmak\u00f3w sycylijskiej gastronomii b\u0105d\u017a kuchni domowej (a te mi\u0119dzy sob\u0105 tylko nieznacznie si\u0119 r\u00f3\u017cni\u0105&#8230;). Sam opis g\u0142\u00f3wnego dania uczty przysposobionej przez gosposi\u0119 komisarza, Adelin\u0119 \u2013 czyli kul (wielko\u015bci sporej pomara\u0144czy) ry\u017cowych z mozzarell\u0105 na ciep\u0142o \u2013 daje jakie\u015b poj\u0119cie o rozmiarach \u0142akomstwa \u2013 ba, ob\u017carstwa Montalbana. Ale nie ma w tym niczego, czego nie uleczy\u0142by d\u0142ugi, medytacyjny spacer wzd\u0142u\u017c wspania\u0142ych (cho\u0107 nieistniej\u0105cych&#8230;) pla\u017c Vigaty.<\/p>\n\n\n\n<p>Tym razem Camilleri podda\u0142 Montalbana\ntrudnym wyzwaniom i pokusom \u2013 nie tak, jak w poprzedniej na naszym\nrynku fabu\u0142ce \u201ePolowanie na skarb\u201d (rekomendowa\u0142em j\u0105 w tym\nblogu 15 wrze\u015bnia ubieg\u0142ego roku), wyra\u017anie \u201epuszczonej\u201d. \u201eGra\nluster\u201d to bardziej wyrafinowana igraszka intelektu, zagadka\npowa\u017cniejszego kalibru. Zacz\u0119\u0142o si\u0119 jak zwykle \u2013 od kobiety&#8230;\nWill\u0119 obok Montalbana, przy pla\u017cy w Vigacie, wynaj\u0119\u0142o ma\u0142\u017ce\u0144stwo\nniejakich Lombardich. On ci\u0105gle w rozjazdach, jak to w zwyczaju maj\u0105\nterenowi handlowi przedstawiciele bran\u017cy komputerowej, ona \u2013\nsamotna i znudzona \u2013 podj\u0119\u0142a prac\u0119 w sklepie z odzie\u017c\u0105.\nLiliana Lombardo by\u0142a atrakcyjn\u0105 kobiet\u0105 w rozpowszechnionym na\n\u015ar\u00f3dziemnomorzu typie \u201ekobiety obcis\u0142ej\u201d, kt\u00f3r\u0105 zapewne\nnajudatniej z urody reprezentuje Monika Bellucci; nazywam ten typ\n\u201eobcis\u0142ym\u201d, gdy\u017c bez w\u0105tpienia najforemniej wszystkie jego\nwalory uwydatnia kr\u00f3ciutka, przylegaj\u0105ca do cia\u0142a minimalistyczna\nsukieneczka. Bez zb\u0119dnej pod spodem bielizny&#8230; Taka w\u0142a\u015bnie by\u0142a\npani Lombardo \u2013 ikona w\u0142oskiego stylu, dominuj\u0105cego na po\u0142udnie\nod linii Bolonia \u2013 Wenecja. W zderzeniu z marzeniami, rojeniami i\nsnami komisarza Montalbano \u2013 nieszcz\u0119\u015bcie niemal pewne&#8230; Na\nszcz\u0119\u015bcie w dzielnicy magazynowej Vigaty wybuchaj\u0105 bomby \u2013 ot,\nraczej sygnalizacyjne kapiszony, przy pomocy kt\u00f3rych ludzie honoru\ndemonstruj\u0105 niezadowolenie, gdy kto\u015b zapomina o swych\nzobowi\u0105zaniach, narusza kolejno\u015b\u0107 dziobania lub bezczelnie (i\nsamob\u00f3jczo&#8230;) zapomina, jakie ma od pokole\u0144 wyznaczone miejsce w\nszyku&#8230;<\/p>\n\n\n\n<p>Intryga jednak szybko porzuca tory\n\u0142agodnej sycylijskiej gaw\u0119dy. W obliczu powa\u017cnego konfliktu\ninteres\u00f3w trup pada g\u0119sto, przestaje dzia\u0142a\u0107 tradycyjne prawo\nomerty, a zawiedzione nadzieje (w tym tak\u017ce mi\u0142osne) eksploduj\u0105\n\u017cywym ogniem&#8230; Montalbano ma swoje ulubione zaj\u0119cie: rozwi\u0105zywanie\nkryminalnej zagadki. Dobrze mu idzie, ale o szczeg\u00f3\u0142ach zmilczymy \u2013\nniech czytelnik nieuprzedzony przedwcze\u015bnie kroczy razem z nim w\npi\u0119knych okoliczno\u015bciach sycylijskiej przyrody, kt\u00f3rym tak\numiej\u0119tnie towarzyszy sycylijska sztuka gastronomiczna&#8230; Ale dla\nkomisarza wa\u017cne jest odkrycie, \u017ce kto\u015b go tu robi w konia, przy\nokazji mocno os\u0142abiaj\u0105c jego reputacj\u0119 \u2013 podsuwa mylne tropy jak\nw gabinecie luster, a wci\u0105\u017c nowe odbicia maj\u0105 doprowadzi\u0107\n\u015bledczego na manowce. Wcale inteligentna gra, jak na intelektualne\nmo\u017cliwo\u015bci prowincjonalnych mafios\u00f3w. No c\u00f3\u017c, \u015bwiat idzie do\nprzodu, a przest\u0119pcy nie pozostaj\u0105 w tyle \u2013 przeciwnie: wydaje\nsi\u0119, \u017ce s\u0105 nawet o krok dalej ni\u017c str\u00f3\u017ce prawa. Mo\u017cna s\u0105dzi\u0107,\n\u017ce Camilleri troch\u0119 za du\u017co tych luster podsun\u0105\u0142 komisarzowi\nMontalbano. Nie ma czasu, by si\u0119 w nich porz\u0105dnie odbi\u0107&#8230;\nMigotliwe obrazy, szybkie zmiany dekoracji i o\u015bwietlenia mog\u0105\nwywo\u0142a\u0107 stany bliskie epileptycznemu omdleniu. Ale wprawnemu\nczytelnikowi to nie przeszkodzi. Przeciwnie: nat\u0142ok informacji,\nnag\u0142e zwroty akcji, przypadki gwa\u0142townej \u015bmierci i zawirowania\nto\u017csamo\u015bci tylko wzmagaj\u0105 ciekawo\u015b\u0107 i ch\u0119\u0107 nad\u0105\u017cenia za\ntokiem my\u015blenia komisarza Montalbana o zagadce. Bo towarzyszy\u0107 mu,\na czasem nawet wyprzedzi\u0107 \u2013 to przywilej dost\u0119pny starym\nznajomym. Do grona kt\u00f3rych warto si\u0119 zalicza\u0107. Tym bardziej warto,\ngdy u\u015bwiadomimy sobie, \u017ce gra ju\u017c sko\u0144czona&#8230; Parki przeci\u0119\u0142y\nni\u0107.<\/p>\n\n\n\n<p>Wypada tylko obligowa\u0107, prosi\u0107\nWydawnictwo Noir sur Blanc o przyspieszenie procesu \u201edot\u0142umaczania\u201d\nprozy Camilleriego do kompletu. Zosta\u0142o ju\u017c niewiele&#8230;<\/p>\n\n\n\n<p>Tomasz Sas <br>(19 07 2019)<\/p>\n\n\n\n<hr class=\"wp-block-separator\"\/>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Andrea Camilleri Gra luster Prze\u0142o\u017cy\u0142 Maciej A. Brzozowski Wydawnictwo Noir sur Blanc, Warszawa 2019 Rekomendacja: 3\/7 Ocena ok\u0142adki: 2\/5 Za du\u017co tych luster, by si\u0119 porz\u0105dnie odbi\u0107&#8230; Przed kilkoma dniami przeczyta\u0142em \u201eGr\u0119 luster\u201d Andrei Camilleriego, po\u015bwi\u0119caj\u0105c tradycyjnie na lektur\u0119 jeden wiecz\u00f3r i kawal\u0105tek nocy, gdy\u017c wi\u0119cej czasu nigdy mi ten autor nie zabiera\u0142&#8230; Ale zanim siad\u0142em do klawiatury, by ksi\u0105\u017ck\u0119 rekomendowa\u0107, przysz\u0142a wiadomo\u015b\u0107, \u017ce w\u0142oski pisarz zmar\u0142&#8230; 17 lipca 2019 roku w Rzymie. Mia\u0142 93 lata \u2013 za sob\u0105 burzliwe \u017cycie, aktywne cz\u0142onkostwo w partii komunistycznej, prac\u0119 w telewizji i teatrze, nauczanie re\u017cyserii, p\u00f3\u017any debiut literacki (oko\u0142o siedemdziesi\u0105tki), wielki sukces wydawniczy (30 milion\u00f3w nak\u0142ad\u00f3w w kilkunastu j\u0119zykach), a przede wszystkim d\u0142ug\u0105 seri\u0119 (pocz\u0105wszy od \u201eKszta\u0142tu wody\u201d w 1994 roku) powie\u015bci i opowiada\u0144 kryminalnych z komisarzem sycylijskiej policji Salvo Montalbano w g\u0142\u00f3wnej roli&#8230; Montalbano to szczytowe osi\u0105gni\u0119cie \u201eseryjnego kreacjonizmu kryminalnego\u201d. W sali \u015bwiatowej. To prosta i powszechnie stosowana technika pisarstwa fabularnego, zajmuj\u0105cego si\u0119 zbrodni\u0105. Od czasu, gdy pod pi\u00f3rem szkockiego genialnego pisarza sir Arthura Conan Doyle&#8217;a o\u017cy\u0142 duet detektywistyczny Holmes\/Watson, powtarzalne u\u017cywanie do rozwi\u0105zywania kolejnych zagadek dobrze wykreowanego, psychologicznie, charakterologicznie zdefiniowanego bohatera-detektywa, sta\u0142o si\u0119 norm\u0105. Dlaczego? To po prostu kwestia ekonomii tw\u00f3rczej. Gdy uda si\u0119 raz napisa\u0107 budz\u0105c\u0105 sympati\u0119, bogat\u0105 wewn\u0119trznie,&#8230;<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":1590,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"book_review_cover_url":"","book_review_title":"","book_review_series":"","book_review_author":"","book_review_genre":"","book_review_isbn":"","book_review_publisher":"","book_review_release_date":"","book_review_format":"","book_review_pages":"","book_review_source":"","book_review_rating":"","book_review_summary":""},"categories":[10],"tags":[151],"wppr_data":{"cwp_meta_box_check":"No"},"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/100zastu.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1589"}],"collection":[{"href":"https:\/\/100zastu.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/100zastu.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/100zastu.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/100zastu.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1589"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/100zastu.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1589\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1702,"href":"https:\/\/100zastu.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1589\/revisions\/1702"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/100zastu.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media\/1590"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/100zastu.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1589"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/100zastu.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1589"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/100zastu.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1589"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}